Menno's blog

Afgelopen week ben ik een aantal dagen naar Ameland geweest. Een eiland bekend van het rijtje 'tvtas' (Texel, Vlieland, Terschelling, Ameland en Schiermonnikoog). Maar er zijn ook nog drie onbewoonde zandplaten Noorderhaaks, Rotterumerplaat en Rottumeroog.

Ameland ligt in feite tussen de Noordzee en de Waddenzee in. In het noorden de Noordzee en in het zuiden de Waddenzee.

Wanneer je op een Waddeneiland bent of aan de Groningse of Friese kust dan hoort wadlopen er natuurlijk bij!

Je loopt dan van een eiland of vaste land over de drooggevallen zandbanken wanneer het eb is. Daarbij kom je niet meer dan met je enkels in het water of slijk te staan.

Onze tocht begon in het zuidwesten van Ameland (Vrijheidsplaat) en na de zeedijk overgestokken te hebben liepen we meteen over een soort strand. Het was er goed droog.

Maar na het droge stuk loop je door een laagje water wat lekker warm was door de zon.

Een wadloopgids is altijd makkelijk te herkennen, er loopt een groepje mensen bij en de gids heeft een riek vast. Tijdens onze tocht was er ook een gids met een riek en de gids maakte een kuil in het wad en het zand uit de kuil zat vol met wadpieren.

Dat er veel wadpieren zitten werd al snel duidelijk aan het aantal hoopjes uitgepoept zand.

De wadpieren graven zich een weg in de bodem en eten het zand op en filteren er hun voedsel uit. Het zand poepen ze weer uit en vormt de kenmerkende hoopjes zand.

In de kleine plasjes water lagen ook allemaal groene bolletjes. Het leken net op snoepjes maar het zijn de eitjes van de gestippelde dieseltreinworm (Phyllodoce maculata).

Onderweg kwamen we ook een kokkelbank tegen. Een soort zandplaat vol met kokkels.

Japanse oesters waren er ook volop te vinden!

Op de terugweg naar de zeedijk moesten we nog even flink doorstappen om niet vast te komen zitten in het slijk.

Bij de zeedijk was het zeekraal te vinden. Een plant die gegeten wordt als groente.

Dichtbij de route is een broedplaats van scholeksters en kokmeeuwen. Het gebied is verboden toegang om de vogels niet te verstoren.

Op de terugweg naar de zeedijk zagen we toch nog twee nesten.

Met een trapkar zijn we naar het meest oostelijke punt van Ameland gefietst. In het Oerd heb je een uitzichtspunt over het gebied. Daarbij valt meteen op dat er geen zandstrand is maar het gras letterlijk tot aan de zee groeit.

Op de boot van Ameland naar Holwerd kun je bijvoorbeeld heel mooi de kokmeeuw fotograferen.

Maar als je goed kijkt kun je ook zeehonden zien! Zoals hier 2 volwassen exemplaren en een jonge zeehond.

Zoals met elk uitstapje gaat de tijd altijd veel te snel voorbij!

In oktober 2012 was er een oproep op de Facebook pagina van Landschap vzw om je in te schrijven om dassen en bevers te kijken.

Zo'n kans kon ik niet laten liggen en gisteravond was het dan eindelijk zover!

Voor we op zoek gingen naar de bevers en dassen zijn we nog eerst gaan wandelen door het gebied. Het gebied, Plateau des tailles, is een speciaal gebied aangezien het grotendeels meer dan 600 meter boven zeeniveau ligt. Het hoogste punt van het gebied ligt ter hoogte van Baraque de Fraiture met 652 meter ten opzichte van zeeniveau. (hoogste punt van België is 694 meter).

Helaas moest de wandeling tijdelijk uitgesteld worden door enkele onweersbuien.

Maar uiteindelijk klaarde het weer op en hebben we de helft van de wandeling kunnen lopen.

Vanaf de N89 loop je meteen het gebied in en al vrij snel kom je bij een hoge uitkijktoren. Daarbij heb je goed uitzicht over het gebied wat nu nog vrij saai lijkt te zijn aangezien het dicht gegroeid was maar nu weer 'open' gemaakt is zodat het weer een veengebied kan zijn.

 

Dat je door een veengebied wandelt kun je goed zien aan de grote hoeveelheden veenbessen en wollegras.

Maar de in België (en Nederland ook) zeer zeldzame zevenster kwam ik tegen!

Na de wandeling zijn we richting Baraque de Fraiture gegaan om t everzamelen en uiteindelijk gingen we met een groep van 16 personen en een gids richting Tailles.

Daar moesten we de auto parkeren en na een korte wandeling kwamen we bij een plek uit waar de bevers zich zichtbaar goed uitgeleefd hadden.

Jammer genoeg was er geen bever te zien, maar in de verte zagen we wel een vos over het veld rennen.

Na nog een korte wandeling inclusief beklimming over een recent gekapt bos kwamen we aan bij de schuilhut.

Het was flink zweten geblazen in de schuilhut, met 17 personen dicht op elkaar en een goed afgesloten hut.

We moesten letterlijk een uur muisstil zijn voor de dassen tevoorschijn kwamen.

Vanuit de schuilhut kon je namelijk de burcht zien liggen en de gids maakte een sissend geluid zodra er een das tevoorschijn kwam.

Iedereen was opgelucht dat ze niet voor niks zo stil zaten en enorm zaten te zweten vanwege de warmte in de hut.

 

De das kwam steeds dichterbij en op den duur kon iedereen in de schuilhut de das zien.

Om de das niet af te schrikken met het geklik van mijn camera en toch mooi vast te kunnen leggen heb ik twee filmpjes gemaakt.

Er zit wat ruis in de filmpjes aangezien het al negen uur 's avonds was en niet erg licht meer was.

In de verte kwam er nog een tweede das aan, jammer genoeg kwam die das niet dichterbij en nadat er meer dan een kwartier geen das meer te zien was besloot de gids om met de groep de schuilhut weer te verlaten.

Helaas was het niet mogelijk om via dezelfde weg terug te lopen aangezien de dassen daar zouden zitten en we ze zouden verstoren.

Maar de andere route terug naar de auto was ook erg mooi!

Het was een mooie dag om zo 'ver weg' te zijn terwijl het maar 170 km van Eindhoven ligt. Zeker de moeite waard om vaker richting de Ardennen te reizen om van al dat moois te genieten!

De jongen van deze huismus hebben het goed bekeken! Laat mama huismus maar de vliesjes van de zonnebloempitten halen zodat je daarna het lekkers krijgt wat binnenin de pitten zit.

Enige tijd geleden heb ik me aangemeld als vrijwilliger bij Staatsbosbeheer en kreeg de mogelijkheid om inventarisaties te maken van plantensoorten.

De plantensoort die ik ga inventariseren is de gentiaan.

Maar omdat het al moeilijk genoeg is om de gentiaan te vinden, kan ik pas half augustus als ze bloeit op pad om deze soort (er zijn eigenlijk meerdere soorten gentianen) te gaan zoeken op de Strabrechtse Heide.

Maar momenteel heb ik andere leuke opdracht gekregen. Namelijk het inventariseren van de levendbarende hagedissen op het heidegebied van boswachterij de Pan in Maarheeze.

Het heidegebied is een afgezet gebied waar voornamelijk struikheide groeit en ook op sommige plekken wat dopheide.

Het gebied is afgezet zodat schapen er kunnen grazen om het gebied zo veel mogelijk vrij te houden van pijpenstrootje.

Aangezien het mijn eerste keer was om dit gebied te doorzoeken was het voornamelijk een kenningsmakingsroute.

Met m'n gps in handen om meteen de route op te kunnen slaan en zodra ik een levendbarende hagedis zou zien om de locatie op te slaan ging ik op pad.

Ik besloot om zigzag door het gebied te lopen op zoek naar de hagedissen.

Het viel me meteen op dat er enkele open plekken waren tussen de heidestruiken waar veel botten lagen.

Ook kwam ik een schedel tegen van een ree inclusief onderkaak!

Het is een mysterie hoe deze schedel er is gekomen, aangezien een ree niet in het gebied kan komen vanwege prikkeldraad en wildroosters.

Mogelijk dat een vos de ree meegesleurd heeft en op het heideveld op heeft zitten peuzelen.

Gelukkig kwam ik ook een levendbarende hagedis tegen! Want het leek er even op dat ik er geen zou gaan vinden.

Uiteindelijk heb ik 7 stuks gevonden, waarbij er nog enkele hagedissen te snel weg kropen om te zien of het daadwerkelijk een levendbarende hagedis was.

Het is totaal geen straf om dit werk te doen! Erg rustig, lekker zonnetje erbij en de vogels die je hoort zingen.

Het heideveld is ongeveer 400 meter breed en 1000 meter lang, oftewel 40 hectare groot.

Volgende keer ga ik ook naar het noordoosten van de Vroolijke Jager (De Pan) aangezien dat stukje ook in kaart gebracht moet worden.

Wordt vervolgd!